Ontbijten

Het klinkt zo eenzaam alleen eten maar het heeft zeker zijn charmes. Je kan in ieder geval zonder dat iemand het raar vind om je heen kijken en mensen observeren. Mijn ontbijt bestaat uit een americano, de cappuccino heeft het veld moeten ruimen door zijn calorieën. Een americano medium size, dacht ga eens wild doen nou dat is geen goed idee want het is een soepkom vol zwarte koffie. Ze maken het ook op een speciale manier. Eerst gieten ze meer dan de helft vol met kokend water en daar gaat een drie dubbele espresso op. Smaak is niet slecht trouwens. Wel een beetje skimmy milk erop want koffie zonder melk krijg ik nog steeds niet naar binnen.  En een chocolade muffin, voor de calorieën tellers onder ons een rare keuze maar het is vaak beter dan wat ze hier als sandwich verkopen. Altijd vol met saus, mayo of iets wat daar op lijkt. Vaak brood wat bij ons in de schappen ligt als het goedkoopste en minst voedzame brood. Kortom de keuze in de koffie corner is beperkt en dus moet ik een lange wandeling maken om het geheel weer in evenwicht te brengen.

Merkte toen ik in Nederland was dat ik in drie weken tijd bijna van mijn kaas verslaving af ben. In Nederland een ik veel kaas liefst op brood en echt iedere dag. Kan me nog levendig herinneren dat ik gebeld werd toen ik terugkwam van een 10 daagse reis door China wat ik wilde eten. Mijn antwoord was bruine boterhammen met kaas. Waarop de man achter mij zei: ook net terug uit China soms? Drie keer per dag chinees eten zal nooit mijn hobby worden.

Verandert misschien wel weer als ik een eigen keuken heb en weer echt brood kan kopen en zo. Klinkt heerlijk een eigen keuken.  

Observeren

Deze week veel vergadert, de baan zit er vol mee. Eerste vergadering ook met de top van de universiteit: alle deans met de heads of colleges vaak tevens pro-vice chancellors en de vice chancellor. Een zaal vol pakken met stropdassen met zeer verschillende soorten schoenen eronder. Je kan bijna zien of het dragen van een pak met stropdas echt bij hen past. Veel vrouwen ook: de helft van de deans is vrouw. En die hebben toch de Engelse stijl management mantelpak aan over het algemeen soms afgewisseld met een broek. Wordt tijd voor wat kleur en swung van de dean van Art & Design denk ik zo maar.

Toch is er een dunne lijn tussen wat ze accepteren als design en ‘not appropriate’. Ik zal nooit een Engelse collega bestuurder vergeten die me zonder blikken of blozen toevoegde: ‘You are dressed for the beach dear’ toen we uit eten gingen met het bestuur in Rome. Ik maar denken dat een nette desigual achtige jurk prima kan in een art en design omgeving. Nee dus. Het zijn echt panty’s, pumps en jasjes. Nou aan panty’s heb ik een hekel en pumps gaat ook niet omdat ik aan één kant geen enkelbanden meer heb. Dus het zal altijd een beetje alternatief blijven voor deze dean.

Er bleef iets raars hangen in mijn hoofd over die mannen in pak. Ik hou daar toch ook wel van een beetje netjes en verzorgt maar er leek iets niet te kloppen. Nou wacht maar tot ze hun jasje uitdoen. Van het begrip slim fit hebben ze nog nooit gehoord. Het zijn slobberende overhemden die ook nog ruim in de broek worden gestopt. Raar hoor als je dat zo lang niet meer gezien hebt.

De vrouwen zijn naar ‘finishing school’ geweest zo lijkt het. Keurig, beheerst en vol poise. Een woord wat ik eigenlijk niet zo goed kon plaatsen tot voor kort.  Maar hier heeft het een extra dimensie gekregen. Een vrouw zit eigenlijk nooit onderuit gezakt op een stoel. Ze zit halverwege, met een recht rug, schouders naar achter of beneden. Kan voor mij geen kwaad want ik ben van de laat maar hangen houding. Schouders naar voren, beetje bolle rug en niks aangespannen buikspieren: net lekker zeg maar. Langzaam merk ik dat je dat toch gaat overnemen. Zo zit ik dus nu met kaarsrechte rug te bloggen in een openbare ruimte.

Miss koukleum in Engeland

Het klimaat hier is echt anders dan in Nederland. De eerste bezoeken hielden ze me extra voor de gek want het was toen stralend zomer weer. Ook toen ik hier aankwam om te starten met werk was het mooi, een beetje koeler maar mooi.

Ik maar wachten op de druilerige dagen van alleen maar grijs en regen.

Nou die hebben ze hier wel maar ik heb ze nog niet zo vaak gezien. En nee dat is niet alleen omdat ik alleen maar aan het werk ben overdag. Het is een soort fris herfst weer. Maar koud…!!! Het koelt met gemak af onder de 5 graden en dus als ik naar het werk wandel gaat colbert en jas al dicht. Denk al aan sjaal en  handschoenen (die heel handig nog in Nederland liggen natuurlijk).

Maar ik lijk wel de enige. Bijna iedereen gaat (nog?) zonder jas naar buiten en ze gaan zelfs nog lekker buiten zitten met een biertje of sigaret nog steeds zonder jas. Ik dacht eerst nog optimistisch dat het alleen voor de uitgaansavonden gold óf dat ze net iets kouder weer gewend waren dan ik maar het lijkt zich toch door te zetten.

Hoe is het toch mogelijk dat ik: miss koukleum zo’n land gekozen heeft. Het begint nu zelfs koud te worden in mijn kantoor. Na veel ‘op alle knopjes want ik weet niet hoe het werkt actie’ staat er nu een airco warmte te blazen. Want je raadt het al miss koukleum zit in een hoek kantoor met ramen aan 2 kanten en geen echte verwarming. Gelukkig werkt de airco warmte wel, scheelt weer een heet bad straks, zodra mijn nagels niet meer blauw zijn ga ik de kou weer in.

Pits stop Nederland

Was het weekend even in Nederland. En het speelde al op Schiphol door mijn hoofd dat ik echt de weg kwijt ben qua richtinggevoel dan. Niet alleen wilde ik aan de verkeerde kant de loopband opstappen. Mensen lopen ook hier echt aan de verkeerde kant want ik loop steeds in de weg. En dat is nog niet zo erg daar was ik in mijn hoofd toch al mee bezig.

Ik vind het ook nergens voor nodig dat ze de treinen tussen Schiphol en Utrecht het hele weekend aan het verbouwen zijn. En dat na het instappen op Birmingham wat alleen voor het inchecken van de koffer van de 10 mensen voor me al 45 minuten duurde.

Het zijn de kleine dingen die zo raar zijn. Zo rekende ik af bij de AH en legde mijn sleutels even neer om geld op te zoeken. En hup grist de cassière zo maar mijn sleutels weg. En voor ik kon zeggen: hé! die zijn van mij ging er ergens een ‘oh ja ze scant de bonus kaart’ belletje rinkelen.

Ook zijn ze als een gek aan het bouwen in Utrecht ‘opeens’. Het is raar dat je je eigen stad opeens met andere ogen ziet alsof je heel lang weggeweest bent wat niet zo is. Nederland is opeens ook zo netjes. Wat nog het meeste opvalt is hoe mensen zich op straat gedragen. Niet heel vriendelijk: ze kijken niet vriendelijk of vrolijk. Lopen vaak met de eerder beschreven oordopjes in en dat maakt het mogelijk nog ontoegankelijker.

Commuting

Ja een raar woord wij zouden het forenzen noemen wat overigens ook een raar woord is. Commuting is wat veel van mijn collega’s doen. Dat betekent: in vliegen, vanuit ander delen van Engeland of bijvoorbeeld Parijs of Brussel of in de auto stappen om 5 am om om 9 uur op je werk te zijn. Als het werk meer dan 1,5uur rijden is hebben ze vaak een kamer ergens waar ze van maandag – vrijdag verblijven. Raar idee want het zijn er niet een paar, het merendeel van mijn team doet het. Ze vinden het heel gewoon dat ik het weekend naar ‘huis’ ga en ik maar denken dat ik bijzonder ben hm …….

Nu er geen vluchten zijn op Nottingham vanuit Amsterdam vlieg ik vanaf Birmingham en neem, alweer heel Engels, een taxi. Als je een beetje de weg weet dan kost het de helft van de prijs die je betaald als je spontaan in de taxi stapt op het vliegveld daar. Het voelt een beetje als auto met chauffeur. Ik achterin op de laptop rammelen en hij rijdt me veilig heen en weer. We texten (sms-en) zelfs om de volgende vlucht af te spreken. Heel handig en ik kan het geloof ik niet vaak genoeg zeggen: super vriendelijk en behulpzaam. Het goede nieuws voor potentiele logees is dat de vluchten vanaf eind Oktober weer gaan vanaf Nottingham. Handig dan neem je gewoon de bus vanaf het vliegveld.

Zo zoef ik door het Engelse landschap wat meer en meer bekent lijkt, misschien wel te veel Engelse films gezien.  In het landschap lijk je terug te stappen in de tijd. Als er hekken zijn, zijn ze meestal van hout en de afscheidingen tussen de landerijen zijn mooie groenstroken met wat bomen en struiken.

Oh een leuke voor het vertaal archief: 'soft shoulder'. En nee dat zijn niet de collaga’s die uithuilen op mijn schouders. Hoewel ik wel weer zakdoeken heb staan op mijn bureau en de eerste huilende collega’s al op mijn kantoor gehad heb. Nee een 'soft shoulder' is een zachte berm maar waarom klinkt dat nu zo veel fijner dan het Nederlands?