maandag 24 december 2012

Lachend kerst boodschappen doen


Christmas shopping is in December in Engeland net zo’n gespreksonderwerp als het weer. Heb je ‘het’ al gedaan, ben je al begonnen, wat een gedoe toch ieder jaar enz. Iedereen is ook in de weer loodjes trekken hebben ze nog nooit van gehoord (zal wel de Nederlandse zuinigheid zijn denk ik wel eens dat wij dat hebben uitgevonden). Dus is het in de winkels al weken een drukte van belang, geen doorkomen aan en zeker niet voor je lol. Ben zo blij dat ik daar niet aan mee hoef te doen, wij doen geen kerst kadootjes. Dat is er ergens tussen de pubertijd van de kinderen en nu eruit geslopen. Heerlijk rustig dus.

Volgende vraag is natuurlijk hoe je je kerst dan doorbrengt. Dat is in Nederland niet veel anders dan in Engeland. Familie, schoonmoeders en schoonfamilies die dan wel op bezoek komen dan wel bezocht moeten worden. De afstanden zijn wat groter dus duur het ook allemaal wat langer maar geen verschil.

‘And are you hosting?’ Ben jij gastvrouw? Naast de kerstinkopen kan ik me voorstellen dat het een last is, in Nederland heb ik het altijd als een eer ervaren.
Maar dan moet je natuurlijk wel kerst boodschappen doen, want ik 'host' in het huis van mijn moeder. En om te kunnen koken moeten we wel wat in huis hebben natuurlijk. Lamsbout was al besteld toen ik nog in Engeland was dus het hoofdingrediënt was binnen. Nu de rest nog. Op de dag voor kerst naar de supermarkt met mijn moeder. Vroeg op pad, en dat gebeurd niet vaak want we houden niet zo van vroeg opstaan als we vrij zijn, maar het was voor het goede doel.

Eerst een parkeerplaats vinden. Er ging iemand weg dus ging ik maar vast uit de auto om duidelijk te maken dat wij als eerste waren. En zonder gene wordt ik bijna van achteren van mijn sokken gereden  omdat er een jong stel kennelijk haast had en daar wilde gaan staan. Toeteren, bozen gezichten en ongetwijfeld gemopper: Welkom in Nederland flitst mij dan door het hoofd en dan moet je de supermarkt nog in. Ik snap best dat buitenlanders ons onbehouwen of onbeschoft noemen.

Het begon al bij het uitstappen uit de trein vanaf Schiphol waarbij mannen je gewoon aan de kant duwen in plaats van je voor laten gaan, je helpen met je koffer en je zeer vriendelijk een goede dag wensen. Ik voel me dan wel een beetje mevrouw Bots hoewel dat ook komt omdat (alweer) alles aan de verkeerde kant zit (nu weer rechts) en andersom open gaat en zo.

In de supermarkt realiseer ik me weer eens te meer dat een terugkeer naar Nederland wat lastig wordt. Iedereen is zo gehaast en met zich zelf bezig dat ik spontaan in de lach schoot. Al dat nerveuze gedoe, haast haast haast, botsen, aan de kant duwen, snauwen en vooral boos kijken. Tjonge jonge wat hebben wij een zin in kerst. Vrolijk lachend deden we de boodschappen, lieten iedereen voor en hadden de grootste lol wat niemand begreep. Het is maar goed dat ze je hier wel verstaan want anders waren ze wellicht ook nog gedacht dat we hen uitlachten. Maar ….. uhm…. dat deden we natuurlijk eigenlijk ook. 

dinsdag 18 december 2012

Christmas party


Natuurlijk is er geen ontkomen aan de Christmas party. De weken staan er bol van. Er is een Christmas lunch: met je collega’s gaan lunchen wat gemiddeld de hele middag duurt. De Christmas party met vrienden is ook populair. Gemiddeld is iedereen in de weken voor kerst heel wat avonden onder de pannen. Het tempo op het werk wordt er niet sneller van maar ze zijn wel een stuk opener en vrolijker dan normaal. Wat zal het saai worden in Januari.

Ook op het werk is het natuurlijk een traditie. De Christmas receptie wordt georganiseerd door de Vice Chancellor. Je krijgt ook als personeel een officiële uitnodiging en instructie via de email. Ja echt instructie in wat je taak is als medewerker. Het is namelijk een Christmas party met een opdracht. Er worden mensen uitgenodigd die belangrijk zijn voor de universiteit of met wie ze een relatie zouden willen aangaan.

Begon er natuurlijk al mee dat ik na wat twijfelen besloten had om maar een nette broek aan te doen in plaats van een jurk omdat ik én vers uit Hongkong kwam waar het 20 graden was én ik nog rubberen knieën had van de jetlag. Kan wel hoor maar bijna iedere vrouw verschijnt in jurk op hakken ook al is de mode nu niet spectaculair te noemen. Zelfs in jurken is een ander gevoel voor mode en dat is wel gek want veel nieuwe trends komen tegenwoordig uit Engeland. Maar goed verplicht netwerken dus, weinig kerst gewoon hard core een staande receptie en verplicht socializen. Werd uiteindelijk toch nog gezellig omdat ik met wat relaties bleef hangen en met wat alcohol zijn de Engelsen een stuk gezelliger.

Donderdag was de Christmas party van de college. En de romantische ideeën die ik erbij had die kwamen natuurlijk niet uit. Het begint er al mee dat er eerst in een van de grote lecture halls een meer dan een uur durende speech gehouden wordt. Een presentatie van waar we naar toe gaan was voor mij niet duidelijk, maar er zat ook genoeg verzet op het geheel om niet echt te luisteren moet ik erbij vertellen. Dan een serie collega’s die vertellen wat ze hebben gedaan het afgelopen jaar. Te lang en helaas ook niet echt in een sfeer van echte trots. Dus in de collegebanken en luisteren.

Daarna op naar de andere kant van de straat en daar was het atrium ingericht met een grote kerstboom, licht en kerstmuziek. Maar het lijkt wel alsof ze niet weten hoe ze een dit moeten doen. Er was eten maar in zo’n onhandige hoek dat niemand erbij kon dus allemaal in de rij: reuze gezellig ;-0
En voor velen was het meer de kat uit de boom kijken dan een echte leuke bijeenkomst met collega’s. En jawel klokslag 7 uur vertrokken de eerste en tegen 8 was het helemaal leeg. Voor de echte gezelligheid moet je naar de kroeg zo bleek na afloop. Ik werd gevraagd om me toch vooral aan te sluiten als ik klaar was. Er wordt namelijk wel verwacht dat je als gastvrouw van het geheel tot het laatst blijft, dus dat deed ik dus maar al hadden mijn voeten in de nieuwe pumps hele andere plannen. En echt in de kroeg is het eens stuk gezelliger moet ik zeggen je komt zelfs tot echt gesprekken over kunst en onderwijs. Toch een beetje de gloed van kerst zal ik maar zeggen.

maandag 3 december 2012

Expat bues




Zat er een keer in natuurlijk ik heb last van de de expat blues. Schijnt na ongeveer 3 maanden te komen was mij verteld en ja hoor ‘ze’ hadden gelijk. Misschien is het erger als je al single besluit om expat te worden, geen idee ik kan het natuurlijk niet vergelijken. Maar het zal wel schelen als je de ervaring kan delen lijkt me. De voorspelling is dat de bleus zo’n 3 maanden duren, dus tel uit je winst. Ik heb me al voorgenomen dat we dat dus niet gaan doen: die 3 maanden, zo een keertje is prima maar laten we niet overdrijven.

Moedig is een woord wat veel mensen gebruikte toen ze hoorde dat ik in Engeland ging werken. Nou zo moedig voelt het dit weekend even niet. Het voelt ook niet als een verkeerde keuze maar meer als een confrontatie met mezelf. Een weekend alleen komt niet vaak voor met al dat reizen van mij en meestal zit er wel wat afleiding in in de vorm van collega’s of sociale dingen voor werk. Dit weekend niet.

“Are you homesick yet?’ vroeg een collega dean van de week. Nee ik geloof niet dat ik daar last van zal krijgen. Ik heb ook geen spijt als ik terug kijk naar het besluit om dit te gaan doen. Heimwee is namelijk ook dat je een ‘Heim’ hebt waar je naar terug verlangt en dat is er niet: dat huis bedoel ik. Wat ik mis zijn mensen, gesprekken en de knuffels.

Wat is dan die expat blues? De eerste charme van een nieuwe stad, een nieuw land, een nieuwe baan, nieuwe mensen is er vanaf. En niet dat het dan niet meer leuk is maar het is minder spannend. Het is ook zo dat al die dingen die je in Nederland in een handomdraai regelt hier van eeuwigheid tot amen duren en daar is zeker de charme vanaf. Je krijgt ook ruimte in je hoofd om dingen te relativeren en te overdenken, de overlevingsstand is ervan af.

En wat doe je dan om je zinnen te verzetten? Een stofzuiger kopen en het gasfornuis en de oven eens goed onder handen nemen, boeken kopen, lezen, uitslapen en voor je uit staren. Zo’n soort pakket. En naar de kerstmarkt natuurlijk die het midden houd tussen een kermis en overdreven dure kerst kado’s. Maar wel een echt kerstgevoel. Gek genoeg of misschien wel heel goed geen moment aan werk gedacht en dat is voor een workaholic toch op zijn minst een prestatie.


maandag 26 november 2012

Graduation


Zaterdag was diploma uitreiking.  De hele dag dus dat is een hele gebeurtenis. Om te beginnen was het een gedoe om uit te vinden wat voor gown er besteld moest worden voor mij. Uiteindelijk was het een zwarte met een roze met rode  ‘colours’ niet dat iemand mij heeft kunnen vertellen waar die voor stonden maar het was in ieder geval een onderscheidende kleur. Heel slim hadden ze mij uitgenodigd om aan te zitten bij de VIP lunch om vervolgens een ceremonie bij te wonen zodat ik kon observeren.

In de rij en dan op naar de zaal in die volgorde. Politie op de boel af te zetten, bewakers met van die oortjes, heel echt allemaal. Dan even wachten tot de pedel het sein geeft te mogen lopen. De zaal staat op en dan is er trompetgeschal en op weg naar het podium maar ik loop op de zaken vooruit.

Een diploma uitreiking is echt een hele gebeurtenis hier. Weken aan voorbereiding gaan eraan vooraf. Ik ben eerst officieel gebriefd dat wil zeggen dat een delegatie je komt vertellen hoe het gaat. Echt alsof je weer op de kleuterschool bent. Of ik wel eens bij een graduation geweest was? met een zekere insinuatie van vast niet. Toen ik daar bevestigend op antwoordde was de volgende vraag: maar ben je wel eens op een Engelse graduation geweest? En toen ik ook dat met ja moest beantwoorden was er een soort onrust aan de andere kant van de tafel. Dus pakte ik even door door ze te vertellen hoe wij dat deden bij onze Engelse Master.

Stilte aan de andere kant van de tafel, ik heb dat effect hier wel meer zo blijkt. Goed er is dus een reader's book. ….. als je dat met lezers boek vertaald klinkt het echt raar. Er is dus een boek waarin alles staat wat je moet voorlezen in een systeem zodat je het op een bepaalde manier doet. Natuurlijk was het weer in de stads schouwburg in de grote zaal: dat begint al te wennen raar genoeg. Je krijgt de namen mee naar huis om de uitspraak te oefenen.

Kijk en dan wordt het lastig . Een dyslect, ook al is het dan niet heel ernstig, die namen moet voorlezen (moeilijkheid één) in het Engels (niet zo moeilijk) van voornamelijk Chinese studenten (en dan wordt het pas echt moeilijk). Dus spreek de Chinese namen uit op z’n Engels was zo’n beetje de opdracht. En als een echte monnik heb ik geoefend hardop lopend door de kamer en de keuken. Het duurde even voor ik mijn verzet: maar zo spreek je dat helemaal niet uit! had opgegeven. 

Ik was gelukkig niet als eerste dus dat geeft even tijd om te acclimatiseren. En dan is het zo ver. Hoewel niemand dat geloofd wordt ik er echt zenuwachtig van. Met trillende handjes begonnen, dat gaat wel snel weer over maar toch is het erg ongemakkelijk. De namen moeten ook nog op tempo worden voorgelezen dus het is aanpoten. Ben er vrijwel zonder kleerscheuren door gekomen en dan is het ook zo weer voorbij. Een talenknobbel helpt natuurlijk wel een beetje in dit soort situaties.

Kortom het was een belevenis en dit is twee keer per jaar onderdeel van het vaste protocol. Ook te zien op de website natuurlijk want alles wordt hier vastgelegd. 

vrijdag 23 november 2012

feet under the table


Feet under the table

Hoog tijd voor een nieuwe serie opmerkelijke uitspraken.
*      Zo staat ‘Finding your feet’ voor  inzicht krijgen in je omgeving.
*    ‘Once you have your feet under the table’  is stap twee: DE uitspraak voor het feit’ als je een beetje ingewerkt ben.
*    ‘Put your Wellies on’ zouden wij vertalen met steek je handen uit de mouwen.
*    ‘Ad nausium’ wordt regelmatig gebruikt voor dingen die je niet wil maar wel moet doen en die maar blijven terug komen.
*    ‘lay of the land’ is een schets van een plan
*    ‘reality of a dynamic document’ wordt veel gebruikt in een hiërarchische organisatie
*    ‘beat the dead horse’ is ook een leuke. Ik probeer ze steeds te vertellen dat wij trekken aan een dood paard maar dat begrijpen ze toch echt niet.
*      In een discussie over een grafiek worden uitspraken gedaan als ‘bob it down a tot’

Oh en dan nog twee leuke vertalingen uit het Spaans naar het Engels die op de conferentie in Chili voor veel verwarring en hilariteit zorgde.
De opening werd de inauguratie genoemd en de registratie was echt verwarrend omdat dat vertaald werd met accreditatie. Valt soms niet mee om wegwijs te worden in het buitenland kan ik je vertellen.